Pararoeister Eva Mol bij TeamNL Roeien: “In de boot voel ik me onbeperkt”

Sinds april dit jaar maakt pararoeister Eva Mol deel uit van TeamNL Roeien. De 41-jarige atlete leeft met een progressieve spierziekte, maar laat zich daardoor allerminst beperken. Integendeel: Mol combineert het roeien op topniveau met paraklimmen en ontwikkelt zich razendsnel richting de internationale top. Dankzij een door NOC*NSF goedgekeurde campagne kan zij zich de komende jaren volledig richten op haar doel: de Paralympische Spelen van Los Angeles.

Van klimmer naar pararoeier

Sport loopt als een rode draad door Mols leven. Op jonge leeftijd ontdekt ze het klimmen en al snel maakt ze deel uit van het Nederlands jeugdteam. Wanneer haar prestaties rond haar achttiende onverwacht achteruitgaan, blijkt er sprake van een spierziekte. “Ik kreeg bij elke test te horen dat mijn kracht minder werd,” vertelt Mol. “Maar wat het precies was, wisten we toen nog niet.”

Na een periode waarin ze verschillende sporten probeert, vindt Mol in 2018 haar weg naar het paraklimmen. Daar bloeit ze opnieuw op. “Ik kan niet lopen, maar ik kan wel klimmen. Sinds ik dat weer doe, ben ik veel fitter. Sterker nog: mijn spierziekte wordt er minder progressief van.”

Het roeien komt er aanvankelijk per toeval bij. Na een teenblessure in 2022, waardoor klimmen tijdelijk niet mogelijk is, zoekt Mol een alternatief. Geïnspireerd door de roeiverhalen van haar moeder, die vroeger bij Gyas heeft geroeid, besloot ze het water op te gaan. Eerst kort bij Hemus, daarna bij Willem III.

“In de boot voel ik me onbeperkt. Mijn rolstoel blijft aan de kant. Ja, ik heb een andere boot met zijdrijvers en ik zit vast met banden, maar het voelt niet zo.”

Eva Mol over het pararoeien

Binnen enkele weken ligt ze aan de start van een internationale pararoeiwedstrijd. “Ik had geen idee hoe het werkte. Ik dacht: oh, moest ik nu starten? Ik eindigde achter het hele veld, maar dacht vooral: dit is gaaf, dit wil ik doen.” In 2023 zet Mol haar baan als GZ-psycholoog op een laag pitje om zich volledig te kunnen focussen op haar topsportcarrière.

Wat Mol zo aanspreekt in het roeien, is het gevoel van vrijheid. “In de boot voel ik me onbeperkt. Mijn rolstoel blijft aan de kant. Ja, ik heb een andere boot met zijdrijvers en ik zit vast met banden, maar het voelt niet zo. Ik kan snelheid maken en geniet er echt enorm van om buiten te zijn.”

Snel thuis op het water

Sinds 2023 richt Mol zich serieus op het roeien, en die ontwikkeling gaat razendsnel. In haar eerste internationale seizoen eindigt ze als achtste op het WK, net buiten kwalificatie voor de Paralympische Spelen in Parijs. “Toen beseften we: dit zit er dus wel in.”

Inmiddels heeft ze haar potentie bevestigd met zilver op het EK en meerdere medailles op World Cups. Die resultaten vormen de basis voor een officieel campagneplan richting LA 2028, dat begin 2026 wordt goedgekeurd door NOC*NSF. De campagne, gestart in april, onderstreept het vertrouwen in haar groeipad als pararoeister.

Twee sporten, één doel

Opvallend is dat Mol het pararoeien combineert met een tweede topsporttraject. Afgelopen mei behaalt ze haar A-status in het paraklimmen, dat in Los Angeles zijn Paralympische debuut maakt. De combinatie blijkt juist haar kracht. “We zijn erachter gekomen dat de sporten elkaar versterken. Roeien maakt mij een betere klimmer en klimmen maakt mij een betere roeier.”

“Mijn ultieme droom is het behalen van medailles in beide sporten op de Paralympische Spelen.”

Eva Mol

Samen met het begeleidingsteam, roeicoaches Bram Hamburger, Jan Klerks en Cisca Kruijsdijk, klimcoach Elko Schellingerhout en S&C coach Malin Westin, is een programma opgesteld om haar dit jaar zowel in het pararoeien als het paraklimmen optimaal te ontwikkelen. Haar seizoen wordt zorgvuldig opgebouwd, met piekmomenten in beide sporten. Deze zomer ligt de focus op internationale roeiwedstrijden zoals het EK en WK, terwijl in het najaar het klimmen weer centraal staat.

De Paralympische droom

Met haar toetreding tot TeamNL Roeien bouwt Mol verder aan haar weg naar de absolute top. De blik is helder gericht op de toekomst, met één grote drijfveer: “Mijn ultieme droom is het behalen van medailles in beide sporten op de Paralympische Spelen.” Na het mislopen van Parijs is die ambitie alleen maar scherper geworden. “⁠Ik kan niet een sport doen voor de lol,” zegt ze. “Het is meteen volle bak.”